شعری در باره معلم

این شعر را امروزدرسایت آفتاب خواندم . به نظرم جالب زیبا هست  لذا انتخابش کردم که شما هم بخوانید. شعری که وضعیت معلمان را به خوبی و با زیبایی بیان می کند . شعر در حدود 45 سال پیش سروده شده است و امروز با خواندن آن می توان به عمق رنجی که در جامعه معلمی از گذشته تا کنون هست پی برد

«آقای نوابخش» در حدود 45 سال قبل در غزلی اجتماعی وضعیت معلمان را این گونه بیان می کند:
بس که می سوزد ز غم جان تو ای آموزگار
زندگی گردید زندان تو ای آموزگار
خوان علم و معرفت را در جهان گسترده ای
گشت از نان تهی خوان تو ای آموزگار
زآستین بس گوهر دانش فرو ریزد ولی
فقر برفته گریبان تو ای آموزگار
عمر خود را صرف طفلان کسان کردی و نیست
هیچ کس در فکر طفلان تو ای آموزگار
هیچ اقدامی نشد از این مقامات رفیع
بهر اوضاع پریشان تو ای آموزگار